Só was Neruda se Spanje

894bf5eda70a53f516b9594eb8a81eed--painting-tips-landscape-paintings.jpg

Cómo Era España

Pablo Neruda

Era España tirante y seca, diurno

tambor de són opaco,

llanura y ndio de águilas, silencio

de crotada intemperie.

Só was Spanje

Styf en droog was Spanje, daagliks

’n dowwe tromslag,

vlakte en arendsnes, stilte onder

die sweepslag van wind en weer.

Hoe lief het ek jou harde grond

jou growwe brood, tot ek wil huil, tot in my siel,

jou arm mense, hoe groei die verlore blom

van jou dorpies in my diepste wese,

verskrompeld, onaangeraak deur tyd,

en jou streke met minerale

uitgesprei onder die maan en vergange tyd

en verteer deur ’n vals god.

Al jou bousels, jou dierlike

afsondering gepaard met jou intelligensie

omring deur die abstrakte klippe van stilte,

jou suur wyn, jou volronde

wyn, jou gewelddadige

en voortreflike wingerde.

Klip van die son, suiwer tussen die streke

van die aarde, Spanje deurkruis

met bloed en metale, blou en seëvierend

proletariaat van blomblare en koeëls, uniek

lewend en sluimerend en klinkend.

Uit Spaans vertaal deur De Waal Venter

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Efemeer

download.jpg

Efemeer

Die sand

het die vorms

van haar voetspore behou

maar net vir ‘n kort rukkie.

Die see het ‘n skuimbevlekte laag water oorgestoot

en die vorms gelyk gevee,

een keer en twee keer

en die derde keer was die sand weer glad.

Sy het nuwe voetspore

getrap op die strand

wat die see weer uitgewis het.

Sy draai weg van die see

en loop onder die Ángel González bome

wat hulle asem inhou

hoog bokant haar kop.

Die see kan nie

die voetspore in haar gedagtes

uitwis nie;

sy hou hulle veilig.

Uit “Bosque” deur Ángel González

No dejan huellas

tus pies. Cientos de árboles

contienen el aliento sobre tu

cabeza.

Jou voete

laat geen spore nie.

Honderde bome

hou hulle asem in

bokant jou kop.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Italian Blend

Italian

Photographic: DWV

Italian Blend

.

Down the passage it came,

turned into the room

without the slightest sound.

It was the colour of Mocca;

in the sharp morning sunshine

it showed tinges of Arabia.

.

It surged up to the bed,

placed its paws on my chest.

.

Its eyes reflected my face,

which I barely recognised.

Why did it look so worn?

.

Because of the decades

that had travelled over it,

often with heavy feet,

often with walking sticks

that poked about

with no regard for gentleness?

.

It snarled in an inaudible tone

Italian

Photographic: DWV

,

and I swallowed it.

Th Italian blended with me.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Afskryf van ‘n gedig is nie maklik nie

musecalliope

Yanni Euterpe

Afskryf van ’n gedig is nie maklik nie

.

Yanni sweef binne

sonder om te klop, soos gewoonlik,

deur die toe deur.

Sy loop nie ongemaklik

met die lomp

kameelperd-treë van ’n kleremodel nie,

maar met die atletiese gang

van ’n afstand-hardloper.

.

Haar hare is vasgevang

agter haar kop in ’n soort bolla

en sy dra ’n string

Venesiese glaskrale

met lewendige kleure

wat mekaar uitdaag

in ’n goedige gestoei.

Ek kan sweer

sy het ’n paar druppels

Chanel aangetik.

.

(Venesiese krale aan ’n Griekse muse?

Ja, ek weet. Sien, sy transendeer tyd.)

.

Sy het ’n wit kledingstuk aan, ’n toga

of ’n soort Griekse god-rok.

Dit is heeltemal bedek

met vars blomme; nie ’n verlepte blaartjie

tussen die spul nie.

.

Het jy jou pen? vra sy

en gaan sit op die toilet.

Ek is in die bad

soos gewoonlik wanneer hierdie soort ding gebeur.

.

Ja, sê ek, wat …

Skryf neer, onderbreek sy my:

Hoekom stoot jy nie die sagte dreunsang

van die see voor jou uit

soos ’n walvis nie?

Hurk jy partykeer

op ’n dun takkie

en nooi reënwolke nader

met bedekte beledigings

soos ’n kuifkop-houtkapper?

.

Wanneer laas het jy

oor die rooigras gewip

soos ’n pronkende Springbok?

Kan jy teen ’n muur ophardloop

en wegglip in ’n skeurtjie

met glinsterende oë

soos ’n vetpens-akkedis?

.

Nee, antwoord ek. Dis …

Hoekom nie? vra sy en staan op.

Want ek is ’n mens! antwoord ek verleë.

.

Dis nie ’n verskoning nie, gooi Yanni terug

en stap na die muur.

Het jy nie ’n skeppende …

.

Ek kan nie haar laaste woord hoor nie

want sy was besig om deur die muur te gaan.

.

Wat kon sy bedoel het?

Nou sal ek heeltemal op my eie

’n woord moet kry.

 

Nota

Yanni Euterpe is my persoonlike muse wat my gedigte vir my dikteer. Sy is eintlik die muse van liriese poësie, maar sy is nie te sleg met ander soorte ook nie.

De Waal Venter

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Voorlesing uit “Oop sirkel”

DWV copy

De Waal Venter

De Waal Venter lees vanaand gedigte voor uit sy bundel “Oop sirkel” wat pas by Naledi verskyn het. Meer besonderhede hier te kry.

Die voorlesing word uitgesaai in “Vers en klank” op RSG onder leiding van Margot Luyt. Dit begin om 21:20.

Oop-sirkel.jpg

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Uilgesprek

44d824d83e9903a5b2441e80bd8b1a11--blogg-in-the-winter.jpg

Uilgesprek

.

Vanoggend sluimer die huise nog.

die uil kyk

die vreemde dag in.

.

Stadig syfer

die donkerte weg

in die mond van gister.

Sneeu is die wit van wange

net waar die son skyn,

elders is dit blou

en byna die swart

van die Baltiese See in Desember.

.

Die ou man

kyk uit deur die krakende luik,

soekend na die uil.

Hulle het ’n gesprek gedroom

wat nie afgesluit is nie.

.

Die gesprek is ’n trein

wat deur die nag geloop het,

alle sinjale geïgnoreer het.

.

Die wind leun

’n stuk bleek koerant teen die heg.

Daar is ’n opskrif:

Dit is gevaarlik

om asem te haal.

Die gedig hierbo  is deur De Waal Venter geskryf in die styl van Tomas Tranströmer as ’n huldeblyk  aan die groot Sweedse digter. Die gedig hieronder is deur Tranströmer. Die tweede strofe van hierdie gedig het aanleiding gegee tot “Uilgesprek”.

Svenska hus ensligt belägna

Tomas Tranströmer

Ett virrvarr svarta granar

och rykande månstrålar.

Här ligger torpet sänkt

och det tycks utan liv.

Afgesonderde Sweedse huise

‘n Wirwar van swart spardenne

en smeulende maanstrale.

Hier onder lê die kleinhoewe

en dit lyk leweloos.

Tot die oggend-dou murmel

en ‘n ou man sy venster –

met bewende hand – oopmaak

en ‘n uil uitlaat.

En in ‘n ander rigting

staan ‘n nuwe gebou en stoom

met die wasgoed-skoenlapper

fladderend op die hoek.

In die middel van ‘n sterwende woud

waar die vermolming

deur ‘n bril van sap

die bedrywigheid van houtboorders lees.

Somer met vlasharige reën

of ‘n enkele donderwolk

bokant ‘n hond wat blaf.

Saad skop in die aarde.

Oproerige stemme, gesigte

vlieg in telefoondrade

op verkrimpte vinnige vlerke

oor die vleiland myle.

Die huis op ‘n eiland in die rivier

broei op sy klipfondament.

Aanhoudende rook – iemand verbrand

die woud se geheime papiere.

Die reën wentel in die lug.

Die lig slinger in die rivier.

Huise op die hoogte hou toesig

oor die waterval se wit osse.

Herfs met ‘n swerm spreeus

wat die dagbreek skaakmat.

Mense beweeg styf

in die lamplig se teater.

Laat hulle geen vrees ken nie

die gekamoefleerde vleuels

van God se energie

opgekrul in die donker.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Nuwe lewe geblaas in geykte frases

Bril.jpg

Nuwe lewe geblaas in geykte frases

.

Terwyl ek op die promenade stap

by Seepunt

kom ek tot die besef

soos ’n skielike aanval van sooibrand:

Ek het ’n weltanschauung.

Wat sal ek daarmee doen?

wonder ek.

.

Toe, terwyl ek ’n skatologiese misverstand

op die plaveisel vermy,

tref dit my weer:

Ek het ook ’n raison d’être.

Ek het geweet ek het een,

maar ek het nie geweet

hoekom ek dit het nie.

.

Ek het ook ’n siening van die wêreld

gehad oor die baai

waar Robbeneiland

onsuksesvol aandag probeer trek het

deur af en toe

sy voorkop

bo die branders uit te lig.

.

Wat kon ek maak

met hierdie twee pasontdekte eienskappe?

.

Wel, dit plaas my vierkantig in die mise-a-scène

en ek sal maar moet saamspeel,

malgre lui.

.

Nouja, maak maar die beste daarvan,

sê ek anglisisties vir myself

en die foxterrier

wat verbygedraf kom

met ’n siniese glimlag.

Hy gaan staan om te snuif

aan die Mickey Mouse skoentjies

van die dogtertjie

met haar krulle wat lomp ronddans om haar koppie

in die munisipale wind.

.

Sy probeer die foxterrier streel

met haar vet vingertjies,

taai van lekkergoedsous,

maar hy stel nie belang nie.

.

Maar weet jy wat,

fluister ek in die outjie se rigting,

jy het my raison d’être

vir my duidelik gemaak,

cariño.

Nota:

Liewe Leser. Ek weet jy ken die Duitse en Franse frases, maar dalk moet ek net ’n bietjie help met die Spaanse woord, cariño. Dit is ’n woord van intieme vertedering. Iets soos “liefie” of dierbare ding”.

Posted in Uncategorized | Leave a comment