Tant Lenie se huis

Tant Lenie se huis. Fotografika: DWV

Tant Lenie se huis

.

Tant Lenie se huis

was altyd vol

van die skemer geure

van beskuit in die oond

en die wasgoed se blouseep.

.

In die gang was daar deure

en mens kon net party oopmaak.

Ander het kamers beskerm

waarin die diepste geheimsinnigheid

gelê het met die kanferreuk

van stadig oopvallende eeue

tussen bybelblaaie.

.

Mens weet nie

of Tant Lenie ooit geslaap het nie.

Sy was altyd daar:

rondom die etenstafel

besig om kos op te skep,

in die kombuis met vrouegesels,

in die tuin met vars dahlias

wat jou uitdagend

in die oë gestaar het,

rooi en oranje, in plaas van

die gepleisterde geel

van die sonneblomme van Vincent van Gogh.

.

Tant Lenie was effens hees

en mens het altyd gehoorsaam

as sy praat.

Sy het nie vlerke gehad nie,

sover mens kon sien,

maar dit is seker

dat sy baiekeer hemel toe was

vir besigheid.

.

Die straat van Tant Lenie se huis

is nie meer daar nie,

of dit het ’n ander naam.

Maar dit is nog steeds middag

in Tant Lenie se huis

en partykeer aand.

As jy Tant Lenie se beskuit wil proe,

moet jy gaan slaap.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Neruda speel

Portret van Pablo Neruda: DWV

Uit: Twintig Liefdesgedigte

Juegas Todos Los Días …

Pablo Neruda

XIV

Jy speel elke dag 

Jy speel elke dag met die lig van die heelal.

Subtiele besoekster, jy kom aan in die blom en die water.

Jy is meer as hierdie wit hofie wat ek elke dag
styf vashou, soos ʼn bos blomme,  in my hande.

Jy is soos niemand anders nie sedert ek jou bemin.

Laat ek jou uitsprei tussen geel blommekranse.

Wie skryf jou naam in letters van rook tussen die suidersterre?

O, laat ek jou onthou soos jy was voor jy bestaan het.

Skielik huil die wind en stamp teen my toe venster.

Die lug is ʼn net stampvol skaduagtige vis.

Hier laat die winde dit een of ander tyd gaan, almal van hulle.

Die reën trek haar klere uit.

Die voëls vlug verby.

Die wind. Die wind.

Net ek  kan die mag van die mens die hoof bied.

Die storm warrel donker blare

en maak al die bote los wat laasnag aan die lug vasgemeer was.

Jy is hier. A, jy vlug nie weg nie.

Jy sal my antwoord tot op die laaste skreeu.

Krul om my asof jy bang is.

Nietemin, ʼn vreemde skadu het eenkeer deur jou oë getrek.

Nou, nou, kleinding bring jy vir my ook kanferfoelie,
en selfs jou borste ruik daarna.

Terwyl die triestige wind haastig skoenlappers doodmaak

het ek jou lief, en my vreugde smul aan die pruim van jou mond.

Hoe swaar moes jy nie gekry het nie om aan my gewoond te raak,

my wilde, eensame siel, my naam wat almal weggedryf het.

Hoeveel keer het ons nie die oggendster sien brand nie, ons oë gesoen

en oor ons koppe het die skemer gewarrel in draaiende waaiers.

My woorde reën oor jou, streel jou.

Ek bemin jou sonnige perlemoenliggaam al lank.

Tot ek naderhand geglo het jy besit die heelal.
Ek sal vir jou vrolike blomme bring van die berge af, klokblommetjies,

donker haselneute, en mandjiesvol plaassoene.

Ek wil met jou maak

soos die lente maak met die kersiebome.

Uit Spaans vertaal deur De Waal Venter

……..

Veldblomme. Foto: DWV

Dit is een van die gedigte wat gepubliseer word in die bundel gedigte wat De Waal Venter uit Spaans vertaal het. Die bundeltitel is “Vandag is boordensvol” en dit sal binne die volgende paar maande by Naledi Uitgewers verskyn.

In die publikasie “Britannica Nobel Prices, guide to Nobel Prizes” word die volgende oor Neruda se liefdesverse gesê”

“His second book, Veinte poemas de amor y una canción desesperada (1924; Twenty Love Poems and a Song of Despair), was inspired by an unhappy love affair. It became an instant success and is still one of Neruda’s most popular books. The verse in Twenty Love Poems is vigorous, poignant, and direct, yet subtle and very original in its imagery and metaphors. The poems express young, passionate, unhappy love perhaps better than any book of poetry in the long Romantic tradition.”

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Day job

Racing cow

Day job

.

It is a wonderful world,

Morn Everyday thought,

agreeing with Louis Armstrong,

on a Wednesday afternoon.

.

He was rubbing down

his racing cow after their training session.

.

There actually isn’t anything,

he said to Clarity, his cow,

that isn’t interesting.

.

Look at that shongololo, for instance,

he said, pointing to the floor.

The shongololo was moving his nine hundred

and ninety nine legs in perfectly synchronised waves

to enable him to reach

the Twenty Love Poems and one Song of Despair

by Pablo Neruda, lying to one side on the straw.

.

He nursed his thousandth leg,

holding it in the air

after having stubbed his toe

in imitation of Doctor Samuel Johnson

to refute Bishop George Berkeley’s “esse et principe”

and thus prove the reality of his existence.

.

Morn dressed Clarity

in the multicoloured jersey his aunt had knitted

and went to work at his computer.

.

World stock markets had crashed again

and Morn had some difficulty

rebooting them and bringing the global economy

up to speed again.

.

But he succeeded

after an hour and a half

of tapping at his keys.

.

Then he leaned back in his seat

and smiled.

The sun was quite funny that day.

It was on its way down

to the horizon

and kept slipping behind clouds,

then popping playfully out again.

.

Morn laughed out aloud.

The sun chuckled.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Deuropend

Deurlopend. Fotografika: DWV

Deurlopend

.

In die oggend

stap jy deur die dynserigheid

tussen die nag

se wiskundige vaagheid,

omfloerste helderheid,

amorfe duidelikheid,

en die dag

se ratteklikkende onveranderlikheid

van een metaalharde sekonde

na die ander,

ingelê soos loodfonte

in die dag se raamwerk.

.

Van deur tot deur

stap jy,

maak oop, gaan deur,

kyk rond en doen

wat mens daar doen,

stap dan aan tot die volgende deur,

tot jy by een kom wat gesluit is

en hier kan jy nie deur.

.

Jy soek die sleutel,

amper tevergeefs,

en moet uiteindelik

’n loper gebruik.

.

Anderkant die deur

is dit weer dynserig,

feitlik ondeurdringbaar,

tog miskien deurdringbaar

soos die wasige aandrok

van ’n mooi vrou.

.

Jy vertoef

om gedemp te gesels met haar:

woorde wat jy nie verstaan nie.

Oor haar skouer sien jy

die deur

wat oopmaak

op wiskundige onsekerheid.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

A realistic evaluation of one’s worth

Socrates tears Alicbiades from the Embrace of Sensual Pleasure. Jean-Baptiste Regnault (1791)

A realistic evaluation of one’s worth

.

As I brushed my hair

this morning – 

more of a golden mane, really,

falling to my shoulders –

some mathematical problems

flitted through my mind.

For instance, I worked out the last digit

of pi,

it is 2, by the way –

I also reviewed the global

financial policies in my head

and decided to whatsapp

the World Bank Chairperson –

probably a woman, as things go nowadays –

and give her the solution

to the world’s financial problems –

it involves buying the right type

of whiskey, sometimes even whisky,

and saving a bit, just for appearances,

if you really want to know.

.

I had almost finished

brushing my hair,

now shining like molten gold,

when it occurred to me

how to achieve lasting happiness –

I can’t give you the whole thing now,

a little complicated, you know,

but it involves not worrying.

.

But then a tiny bit of doubt slipped into my mind

like a fruit fly appearing out of nowhere

to drink, uninvited, from your glass of wine –

what if, the thought went,

all this about yourself is not strictly true,

that you are deceiving yourself a mite?

.

I couldn’t help remembering

what that Greek chap said –

even though it was very long ago.

Part of it might still be true.

.

What did he say?

Oh yes,

“Nosce te”.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Vertrekke

Vertrekke. Fotografika: DWV

Vertrekke

In haar denke

loop die een kamer uit

in ‘n ander.

Party word dikwels besoek;

lig skyn deur vensters

waardeur ander kamers

gesien kan word.

Party kamers het deure

wat maklik oopmaak,

ander moet oopgesluit word.

Daar is ook kamers

wat gesluit bly.

Eenkeer het sy

een van dié kamers oopgekry

en ingegaan.

Daar was ’n naaimasjien

met ’n voettrap wat die ratte laat draai het.

’n Stuk lap

het onder die naald gelê,

nog nie klaar bewerk nie –

’n skoolrokkie.

Langs die naaimasjien

het haar moeder se sakdoek gelê,

skoon, maar op ’n bondel saamgevat,

nog warm van ’n hand.

Die venster het uitgekyk

op ’n straat

met huise

wat almal hulle mense

dig onder hulle vlerke gehou het

terwyl hulle stip rondgeloer het

met skerp rooi ogies.

Uiteindelik het sy weer

uit die kamer vertrek,

die deur gelsuit en haar kop gelig

om te luister.

In ’n ander kamer

het ’n baba gehuil.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Homage to Tomas Tranströmer

Dragging a whale

Homage to Tomas Tranströmer

De Waal Venter

On the glowing white screen

of your mind

let’s drag things:

a whale. You see

the knobs and growths on it?

That is individual to this whale,

as your fingerprints are to you.

Wipe away the whale

and drag up finger-touchly

the really ridiculous dress

that is for the moment

regarded as the height of designer fashion:

a top supporting a wrinkled type of skirt

suspended from frayed woollen cords.

Wipe that away and drag up

a poem by Tomas Tranströmer:

it is a poem not written yet,

still waiting to be formed

by the poet’s subconscious, then his conscious mind,

packed into clean and lonely Swedish words –

two huge pine trees at a lake,

the morning sun failing to reach the surface;

the snow dampens sound

but a twig had snapped.

We will not wipe this away,

we will save it

in the hardwiring of our minds,

in the software

of our theoretical souls.

Something has happened,

nothing will ever be the same.

Posted in Uncategorized | Leave a comment